Οk, δεν είμαι καλά. Και? Kαι τι μπορεί να αλλάξει δηλαδή? Σου λέω εγώ: ΣΚΑΤΑ ΤΙΠΟΤΑ.
Α ρε μεγάλε πόσο δίκιο είχες τότε. Σε όλα.. σε όλα όμως. Kαι? Μπορεί σάμπως να αλλάξει κάτι?
ΣΚΑΤΑ ΤΙΠΟΤΑ.

Ίδια ρουτίνα, ίδια ζωή, ίδια αναισθητοευαισθησία, ίδια μέρη, ίδιοι άνθρωποι, ίδιες λέξεις, ίδια μονοτονία, ίδια άδεια ζωή, ίδια μοναξιά... και πάλι ΣΚΑΤΑ ΤΙΠΟΤΑ. Τίποτα σου λέω.

Δεν μιλάω για προβλήματα. Για βλακείες μιλάω. Β λ α κ ί ε ς. Το ξέρω. Και και τι έγινε πως το ξέρω? Την τύφλα μου ξέρω. Απορώ που θα βγει. Πού θα φτάσει κι ετούτο. Πάντως δεν θα 'θελα να το ξέρω. Όχι από τώρα τουλάχιστον.

Ρε γ** μια ζωή τελικά από εμένα κρύβομαι. Από τον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτόν τελικά φοβάμαι περισσότερο κι άσε τις μαλ... που λέω. Πίσω από το δάχτυλό μου κρύβομαι κι εγώ. Ένα με όλα τ' άλλα υποκείμενα είμαι. Τι νόμισες? Είμαι καλύτερο ανθρωπάκι? ΣΚΑΤΑ ΜΑΛ... κι εγώ.

Ρε συ βαρέθηκα. Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια και τ.......
Ξέσπασμα?? Ε, μπορεί. Κάπου δεν πρέπει να ξεσπάσω κι εγώ? Ε λοιπόν αυτός είναι ο τρόπος μου. Ξεσπώ στο γράψιμο, ξεσπώ στη μουσική... Άνθρωπος είμαι. Δεν είμαι? Πού να ξέρω.. Κι εμένα έτσι μου 'παν. Μικρή ήμουν. Το πίστεψα κι εγώ.

Για να δω που θα καταλήξω ρε παιδιά. Θα με φάει τελικά η περιέργεια.
Για ένα πράγμα είμαι ''σίγουρα σίγουρη'':

Μια ζωή,

μια ζωή για το ίδιο πράγμα θα κλαίω.

Για τα σκατά όνειρα που είχα σαν παιδί.

Και τι με βάζουν να τα κάνω?

Και τι μας βάζουν να τα κάνουμε

και δεν μας λένε από την αρχή 

μια κι έξω,σταράτα,

πως το μέλλον μας 

-κι αυτό-

καταδικασμένο είναι?

Αλλά εγώ φταίω. Ποτέ δεν πίστεψα σε εμένα.

Και το χειρότερο, ποτέ δεν θα το κάνω.

Δεν είμαι γεννημένη γι' αυτά.. Δεν έχω το ταλέντο.. Δεν είμαι άξια εγώ γι αυτό..

Αυτό έμαθα να λέω. Και τελικά το πίστεψα γιατί πλέον είναι αργά.

Ένα μόνο ξέρω. Λέω πως το αγαπώ περισσότερο κι από μένα. Δεν είναι ψέμα.

Κι όμως είναι. Γιατί αν το αγαπούσα στ' αλήθεια δεν θα το άφηνα. Ή τουλάχιστον θα έκανα κάτι για να υπάρχει στη ζωή μου. Αλήθεια προσπαθώ. Αλλά τίποτα.. Δεν εξαρτάται μόνο από μενα και το ξέρω. Ευκαιρίες βλέπεις. Από αυτές που είχα κάποτε και από αυτές που ήθελα και θέλω αλλά δεν θα έρθουν ποτέ. Τώρα πήρα άλλο μονοπάτι. Μα περπατώ στα τυφλά. Και θα σκοντάψω πάλι. Για τρίτη φορά αν συνεχίσω έτσι. Δεν έχω υποστήριξη. Ή τουλάχιστον, δεν το νιώθω.

''..είσαι μόνη σου..''  μου είπες κάποτε.

Είχες δίκιο.