Δεν σκέφτομαι
τίποτα, αλήθεια..
Όμως θέλω μόνο να
κλαίω.
Να κλείνω τα
μάτια και να ακούω μουσική.. να με
κρατάς σφιχτά στην αγκαλιά σου.. να μην φοβάμαι πια.. ναι ακόμα φοβάμαι.πιο
πολύ από πριν.. να με πάρεις και να φύγουμε μακριά από όλους και απ' όλα. Δεν
θέλω τίποτα άλλο.
Μόνο εσένα και
εμένα, μόνοι στο πουθενά.
Σε έχω ανάγκη.
Μου λείπεις. Σε θέλω.
Να με κρατάς
αγκαλιά, να με κοιτάζεις μέσα στα μάτια.. για ώρες. Να μου μιλάς με τα μάτια.
Να μ αγαπάς, να
με προσέχεις, να μου κλείνεις τα αφτιά, να μου κλείνεις τα μάτια, να μου
κλείνεις το στόμα. Να με προστατεύεις.

κι ομως, σκεφτεσαι πολλα και μαζεμενα και ζεις σε ενα μπερδεμα, αν μου επιτρεπεις, ειναι ολα τοσα απλα για σενα και τοσο πολυπλοκα, ενιωσα την αναγκη να σου το πω, γιατι ισως περασα ακριβως οσα περιγραφεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήεχουν κια αυτες οι στιγμες την δικη τουσ γλυκα , παρ ολα αυτα..