Και πάλι εδώ.. μονάχη. Ή ίσως και όχι.

Κρυώνω. 
Φοβάμαι. 
Μου λείπεις.
Μου λείπω...

Είναι τόσα πολλά και συγχρόνως τίποτα.

Γιατί ο κόσμος να είναι τόσο κακός;
Γιατί ο κόσμος να είναι τόσο καλός;
Είναι σαν δύο πρόσωπα χωρίς πρόσωπα. Που κάθε μέρα συγκρούονται μεταξύ τους.
Γιατί το ''ξένο'' και το ''άγνωστο'' να είναι πάντα το πιο καλό;
Γιατί αυτό που είχες καταλήγει πάντα να σε πληγώνει ή να το πληγώνεις;
Και γιατί το νέο και το καλό όταν γίνει και αυτό παλιό το πληγώνουμε;
Σε τί μας φταίει ή/και σε τί του φταίμε;

-έτσι είναι ο άνθρωπος, μου απαντάς.
-έτσι τον κάνουμε εμείς, σου λέω εγώ.
  και πάει λέγοντας..
-Και σε τί ωφελεί να τα σκέφτεσαι Αφού έτσι είναι σου λέω και τέλος.
-Μάλλον.... (σιωπή)


Ξέρεις, μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι. Και μου λείπουν πολύ.
Κάποιους από αυτούς λυπάμαι που τους έχασα.
Κάποιους άλλους παρ όλα αυτά δεν θα τους ήθελα ξανά στη ζωή μου.
Και κάποιους μετάνιωσα αφάνταστα που τους γνώρισα.

Για μερικούς το πληρώνω ακόμα....