What about now? 
What about today? 
What if you're making me all that I was meant to be? 
 What if our love never went away? 
 What if it's lost behind words we could never find?  

Baby, before it's too late, what about now?

Να που και πάλι αυτό το ''πρέπει'' έρχεται στη ζωή μας.
Δηλαδή πάντα εκεί ήταν, απλά εμείς κάνουμε τα στραβά μάτια.

Και νόμιζα πως μόνο εγώ τον είχα χάσει.

Πρέπει να διαβασουμε.

Αλλά κανείς δεν έχει όρεξη για διάβασμα!

Help, χανόμαστε!

Δεν σκέφτομαι τίποτα, αλήθεια..

Όμως θέλω μόνο να κλαίω.

Να κλείνω τα μάτια και να ακούω  μουσική.. να με κρατάς σφιχτά στην αγκαλιά σου.. να μην φοβάμαι πια.. ναι ακόμα φοβάμαι.πιο πολύ από πριν.. να με πάρεις και να φύγουμε μακριά από όλους και απ' όλα. Δεν θέλω τίποτα άλλο.

Μόνο εσένα και εμένα, μόνοι στο πουθενά.

Σε έχω ανάγκη. Μου λείπεις. Σε θέλω.

Να με κρατάς αγκαλιά, να με κοιτάζεις μέσα στα μάτια.. για ώρες. Να μου μιλάς με τα μάτια.

Να μ αγαπάς, να με προσέχεις, να μου κλείνεις τα αφτιά, να μου κλείνεις τα μάτια, να μου κλείνεις το στόμα. Να με προστατεύεις.

Όχι, δεν μεγάλωσα. Δεν έχω φτερά. Μην με αφήσεις, θα πέσω. Κράτα με όσο πιο σφιχτά μπορείς. 

Και πάλι εδώ.. μονάχη. Ή ίσως και όχι.

Κρυώνω. 
Φοβάμαι. 
Μου λείπεις.
Μου λείπω...

Είναι τόσα πολλά και συγχρόνως τίποτα.

Γιατί ο κόσμος να είναι τόσο κακός;
Γιατί ο κόσμος να είναι τόσο καλός;
Είναι σαν δύο πρόσωπα χωρίς πρόσωπα. Που κάθε μέρα συγκρούονται μεταξύ τους.
Γιατί το ''ξένο'' και το ''άγνωστο'' να είναι πάντα το πιο καλό;
Γιατί αυτό που είχες καταλήγει πάντα να σε πληγώνει ή να το πληγώνεις;
Και γιατί το νέο και το καλό όταν γίνει και αυτό παλιό το πληγώνουμε;
Σε τί μας φταίει ή/και σε τί του φταίμε;

-έτσι είναι ο άνθρωπος, μου απαντάς.
-έτσι τον κάνουμε εμείς, σου λέω εγώ.
  και πάει λέγοντας..
-Και σε τί ωφελεί να τα σκέφτεσαι Αφού έτσι είναι σου λέω και τέλος.
-Μάλλον.... (σιωπή)


Ξέρεις, μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι. Και μου λείπουν πολύ.
Κάποιους από αυτούς λυπάμαι που τους έχασα.
Κάποιους άλλους παρ όλα αυτά δεν θα τους ήθελα ξανά στη ζωή μου.
Και κάποιους μετάνιωσα αφάνταστα που τους γνώρισα.

Για μερικούς το πληρώνω ακόμα....

 Κάθομαι εδω. Δεν εχω τίποτα να κάνω. Ή μάλλον έχω τόσα πολλά να κάνω που προτιμώ να μην κάνω τίποτα.. Δεν ξέρω τι έχω. Δεν ξέρω καν αν έχω κάτι. 

 Πρέπει να φτιάξω τη βαλίτσα μου. Πρέπει να.. πρέπει να.. πρέπει να.. Ένα σωρό πρέπει..

 Αποφάσισα λοιπόν να κάνω και εγώ ενα blog για να λεώ όλα αυτά που θέλω να πω - μα δεν τα λεω επειδή φοβάμαι ή δεν μπορώ ή δεν θέλω ή... για να σκοτώνω τη ώρα μου, για να κλείνομαι στον εαυτό μου, για να αναλογίζομαι το σήμερα, το αύριο, το χθές. Μακρία απο όλα τα ''πρέπει'' (τα οποία παρεμπιπτόντως  θα έιναι πάντα εκεί).

Έχει ήλιο σήμερα. Αλλά κάνει κρύο. Όπως πάντα άλλωστε.